NL

Pieter De Buysser, de Brusselse filosoof en theaterauteur van onder meer Het litteken lip en An anthology of optimism, heeft zijn debuutroman geschreven. De keisnijders is niet zomaar een romannetje, maar een pil van meer dan vierhonderd helemaal volgeschreven bladzijden.

BOEK | De Keisnijders ●●
Pieter De Buysser, De Geus, 416 p., €22,50

De roman speelt zich af in de tweede helft van de 21e eeuw, op het braakliggende niemandsland waar ooit de Berlijnse Muur stond. Daar staat opnieuw een muur, maar dan één van een heel andere aard. Hij is gebouwd in de vorm van een ronde cirkel: een curieuze grote nul van drie meter hoog, het gat van de wereld, bron en eindpunt van alle verlangen. Dat uitgangspunt doet denken aan het toneelstuk Muur, dat De Buysser in 2010 maakte met Inne Goris en Dominique Pauwels voor het Kunstenfestivaldesarts op de terreinen van Thurn & Taxis. Als roman is De keisnijders een even groot enigma als die gemetste nul die op bepaalde groepen mensen een grote aantrekkingskracht uitoefent. Vier Vlaamse kinderen gaan kamperen bij de muur, die als een “laboratorium voor antropotechnieken” is gaan functioneren. Er worden even ambitieuze als ongeregelde verhalen verteld en ‘spelletjes’ gespeeld – zoals De Voorloper – waarbij de spelers elkaar moeten “voorbereiden op het beste”, of De Nakomer, waarbij de speler alleen dat mag zeggen waarvan hij wil “dat het altijd, vroeger, nu en later, door iedereen gehoord zou worden.”

“Uitvaart doen: / kop dicht / indien zover en / dekmantels erover,” klinkt het in ‘Uitgestippeld’. Al is Charlotte Mutsaers niet geneigd om zich op haar zeventigste zonder slag of stoot de kist in te laten porren. “Kruip terug / in je klok / en laat ons / met rust / en sla slechts / de tijd / als hij dringt,” maant ze de vlugge vogel aan in ‘Koekoekeenzang’.

POËZIE | Dooier op drift ●●●
Charlotte Mutsaers De Bezige Bij, 80 p., €17,90

Mutsaers is een Dooier op drift in haar nieuwste bundel. De aangespoelde Nederlandse toont zich bijzonder vitaal en driftig in haar verzet tegen het “voorbij / gefladderde / allengs afgebladderde / lieve lieve leuke leuke / intens vileine leven.” Weerstand bieden doet ze talig, met “Words words / onderschat ze niet / taaier dan draadjesvlees / scherper dan scheermessen / vachtloze voorbodes van / v e r d r i e t.” Die woorden komen soms in rijmelarij, maar over het algemeen in sappige, van de verrukkelijk tegendraadse beeldspraak buikende of van ingetogen poëtisch vernuft glanzende verzen naar de oppervlakte.

In het voorjaar en tijdens de festivalzomer kon je de jonge zanger en gitarist Ruben Focketyn alias Nevada Fellow aan het werk zien als bandlid van Roland’s Super All Star Enlightening Music Machine. De peetvader van de inlandse blues had ons toen al getipt dat de zoon van de Vlaamse acteur Frank Focketyn nog veel meer in zijn mars had. Begonnen met gitaar spelen op zijn veertiende won hij op zijn achttiende al een concours uitgeschreven door De Kunstbende. Daarna ging hij, ook al was hij het al, voor singer-songwriter studeren in Rotterdam. Op zijn Facebook-pagina noemt hij zijn muzikale mijmeringen treffend “snowfolk”. Badend in melancholie is dit inderdaad voer voor de donkerste dagen van het jaar. Op zijn 21^e klinken Focketyns dromerige songs opvallend voldragen en lijken ze klaar om een publiek aan hem te binden. De sfeer van zijn Dranouter-sessie voor Radio 1 wortelde in de Noord-Amerikaanse panoramische folkrocktraditie, met echo’s van huilende wolven en Eddie Vedder. Voor de huiskamerversie van Nevada Fellow luister je best op SoundCloud naar de living room-sessies die de zanger drie maanden geleden verspreidde. Hier worden zijn composities, met kenmerkend gitaargetokkel dat hier en daar verrijkt wordt met bottleneck, tot op het bot gestript, wat hen een meer intimistisch en bluesy cachet geeft, en schurkt zijn stem, in de hoge registers dan toch, aan tegen die van Sting. Een aantal van deze tracks ondergaat momenteel een update zodat Focketyn ze ook in triovorm op het publiek kan loslaten.

(© Saskia Vanderstichele)

Downtown Brussels was in dire need of an ambitious traiteur. And now it has one, by the name of Delicatessen.

(Loïc Raguénès, Knock, knock, knockin' on heaven's door, 2012. Gouache on cardboard, mounted)

C L E A R I N G is een galerie uit Brooklyn die sinds februari ook een vestiging heeft in de Louizalaan. Momenteel kun je er terecht voor een tentoonstelling met slechts een vijftal nieuwe schilderijen van Loïc Raguénès.

(© Ivan Put)

Yes, there are still places in Brussels where freaks and frequenters of the underground are not outcasts. Yes, there are still places in Brussels where you can not only drink and talk, but also dance away the wee hours. Yes, there are still places in Brussels that look fantastic without being designed too much. Yes, there are still places in Brussels that attract such big crowds via word of mouth and great artwork that they sometimes need bouncers to keep things under control. But these places are rare. Since 2010, the cool but unpretentious club Madame Moustache has been such a place-to-be for the hip crowd.

Jan Decorte heeft opnieuw zijn scherpe schaar gezet in een theaterklassieker. Dit keer in De rovers, het eerste toneelstuk van Friedrich von Schiller, waarvoor hij opnieuw het podium deelt met... De Roovers.

De rovers? Is dat niet het toneelstuk waar het Antwerpse gezelschap De Roovers zijn naam – in de oude spelling dan – vandaan heeft gehaald? Dat klopt, en daarom is het voor De Roovers-actrice Sara de Bosschere ook zo speciaal om in Schiller/Tasten naast Jan Decorte en Sigrid Vinks te staan, nadat ze dat eerder al deed in Müller/Traktor en Bakchai.
“Ik heb De rovers leren kennen toen wij op het conservatorium stage deden bij Maatschappij Discordia in Amsterdam,” vertelt De Bosschere. “We waren toen zelf in onze Sturm und Drangperiode. We trokken eropuit en we stichtten een roversbende om onze idealen te realiseren. Het is Schillers eerste stuk en brak meteen met de klassieke vormen. Het stuk zit vol plots en personages, met uitgewerkte Shakespeare-verwijzingen en met zijn eigen verlangens over hoe de wereld eruit zou moeten zien. Als je het helemaal speelt, duurt het vijf uur. Jan heeft er een stuk van een uur en een kwartier van gemaakt dat we met vier kunnen spelen, en dat toch de kern helemaal weergeeft. Toen ik zijn tekst las was ik echt platgeslagen.”

Last week, researchers at the University of Westminster published the bizarre news that you burn as many calories watching horror films on the couch as you do walking for half an hour. Sinister is the perfect film for anybody wanting to lose weight using this method.

Met een derde prima film op rij zet Ben Affleck zijn opmars als regisseur rustig voort. Argo is net dat beetje ambitieuzer dan Gone baby gone en The town, al blijft het thrilleraspect belangrijk. De acteur en regisseur dist een verhaal op dat je niet gelooft als er niet meteen bij wordt verteld dat het waargebeurd is.