March 2012

Lees de Nederlandse versie

Galerie Meessen De Clercq is currently presenting two solo exhibitions devoted to artists who work with maquettes and scale models of architectural spaces. Katrín Sigurdardóttir from Iceland makes models, using plaster and wooden sticks, of the apartments she has lived in. This is work about memory, in which it seems she wants to bring her own past back to life.

La zone d’influence de l’œuvre de Johann Sebastian Bach est vaste. Tellement vaste que chaque compositeur qui veut écrire de la musique pour un instrument à cordes en solo est touché par l’écho et le rayonnement de ses sonates et de ses partitas. Au cours du siècle dernier, des compositeurs comme Britten, Hindemith, Reger et Stravinsky ont signé de brillantes partitions pour violon, alto et violoncelle solo.

(© Palero and Lamban)

La bailaora Olga Pericet est toute petite en taille mais grande en présence scénique. L’étoile montante du flamenco se produira aux Pays-Bas dans le cadre des Intermezzo series de la Biennale Flamenco et se présentera aussi chez Muziekpublique. « Le flamenco est contemporain par défaut, car l’improvisation est intrinsèque au flamenco », dit-elle.

Soumaya El Ghazi, onze covergirl van 17 jaar, is een van de dertien jonge acteurs/boksers die op de KVS-scène uppercuts uitdelen. Sinds vorig jaar bokst ze bij de Brussels Boxing Academy. “Als kind wilde ik al boksen,” zegt Soumaya, “maar dat mocht toen niet van thuis. Ze dachten dat het te gevaarlijk was.”

Nothing is readymade. A good reason for Bozar to extend two of their exhibitions. The Brussels-based Austrian artist/wine merchant Kurt Ryslavy gets to blur the lines between art and life a little longer. And if you are wondering what Brussels will look like in 2040, you can go and find out at the Centre for Fine Arts until 15 April. The Brussels 2040: Three Visions for a Metropolis exhibition shows the approaches taken by three international teams of architects via videos, models, photographs, and urban master plans.

(© Alper Ertug)

BaBa ZuLa komt als een wervelwind overgewaaid uit Istanboel. De Turkse sensatie brengt psychobelly: psychedelische, oriëntaalse rock-’n-roll waarbij de golden sixties hand in hand gaan met buikdans, darboeka en de elektrische saz.

Lees de Nederlandse versie

The world’s most influential film-maker’s first love was photography. In his short, but exceptionally impressive career as a photographer, Stanley Kubrick took thousands of photographs for the magazine Look: reportages that make a lasting impression and that can be seen until 1 June at the Royal Museums of Fine Arts.

The eccentric British singer Beth Jeans Houghton is attracting attention lately with her colourful debut Yours Truly, Cellophane Nose – and her boyfriend, Red Hot Chili Peppers singer Anthony Kiedis.

Lees de Nederlandse versie

Guess who we interviewed this time? A Brit, over six foot two, blue-eyed, with thinning blond hair combed back, always neatly suited, ridiculously phlegmatic, and a specialist in the bone-dry delivery of perfectly timed and intoned one-liners. Bill Nighy, of course.

In this week's AGENDA, we look at the photographic stories Stanley Kubrick told before he became the world’s most influential film-maker; we listen to the sumptuous, cinematic folk-pop songs Other Lives imagine when watching films; and we interviewed a Brit, over six foot two, blue-eyed, with thinning blond hair combed back, always neatly suited, ridiculously phlegmatic, and a specialist in the bone-dry delivery of one-liners: Bill Nighy, formerly known as squid-crab-pirate Davy Jones!

Deze week kruipt uw AGENDA-team in de ring (en er vlug ook weer uit) voor een gesprek met dertien jonge olifanten die uit hun slaap zijn gehaald en klaarstaan om theatrale uppercut uit te delen; zien we de lichamen van Cynthia Loemij en Mark Lorimer dansen, spreken en intimaten; en eten we tout cool met onze handen uit één schotel in Ethiopisch restaurant/bar/cultuurcentrum Toukoul!

Dans l'AGENDA de cette semaine, le compositeur italo-suisse Oscar Bianchi et l’auteur et metteur en scène français Joël Pommerat s’offrent tous deux un plongeon dans l’inconnu : l’opéra, avec Thanks to my Eye ; la toute petite bailaora Olga Pericet montre qu'elle a tout d'une grande ; Charlize Theron fait son adulescente dans Young Adult, le nouveau film du duo qui a signé Juno.

Lees de Nederlandse versie

Charlize Theron joue parfois la poupée Barbie de service. Les films suivants prouvent que c’est aussi une bonne actrice, avec un parcours enviable.

Kunt u wat aanvangen met de volgende omschrijving: een mix van Contagion, Melancholia, Blindness en Young Adam. Nauwelijks? Er is iets vreemds aan de hand met deze film. Ik vroeg me tijdens de vertoning af wat regisseur David Mackenzie (Young Adam, Hallam Foe) toch in dat verhaal zag. Maar als je het neerschrijft, is het wél erg interessant en intrigerend. Een epidemie – daar zijn de virussen weer – lijkt de ondergang van de mens te betekenen. Een voor een verliest hij zijn zintuigen. Hysterische lach- of huilbuien gaan aan het verlies van de reukzin vooraf. Schranspartijen kondigen het verlies van smaak aan. Een woedeaanval is het signaal dat doofheid niet meer veraf is. Wonderwel past de mens zich aan elke nieuwe handicap aan.

De Roovers wagen zich met Oom Wanja nog eens aan een onvervalste klassieker. In Tsjechovs tragikomedie over onvervulde liefdes- en levensdromen zitten dialogen die je vandaag ook aan de schoolpoort zou kunnen horen.

Saxofonist Fabrizio Cassol brengt met de release van Strange fruit een uniek vierjarenproject tot een einde. Op 31 mei en 1 juni komt hij de boeiende mix van verschillende continenten en culturen, die reikt van afrobeat over Bach en opera tot jazz, voorstellen in Brussel.

Lees het Nederlandse artikel

They have been signed to Parlophone, the label on which The Beatles, Radiohead, and Coldplay released their greatest successes. Justifiably, because their euphoric refrains and stirring rhythms have the potential, with time, to fill big concert halls. “Our music is made to be shared.”

The eight album by the band from Austin, Texas is the first on Sub Pop. On Animal Joy, the rich and refined instrumentation of their previous albums has made way for a predominantly back-to-basics approach.

GALERIE LIBERTINE
“In Galerie Libertine I show both older items and contemporary works of art. So I am both a gallery owner and an antiques dealer. For me it is important that the works of art have a form of sensuality. Some works are that bit more explicit, but they always have artistic qualities. The current exhibition, “Contes érotiques”, takes a look at classic fairy tales, which are given an erotic treatment.”

The latest piece from Forced Entertainment serves up a barrage of visions of the future, utopian prophecy, and doom-mongering voiced by the work’s two characters. We asked the author and director Tim Etchells why he enjoys predicting the future.

(© Ivan Put)

Frédéric Nicolay, Bruxellois bien connu, a conçu la déco d’un nouveau café. Le Barbeton est appelé à combler le chaînon manquant entre les deux extrémités de la rue Dansaert, où Nicolay a déjà frappé plusieurs fois dans le passé (Bonsoir Clara, le Zebra, le Walvis, le Bistrot du Canal...). Ce nouveau lieu d’escale est situé juste en son milieu, au carrefour où ceux qui traversent trouveront une pharmacie, un fleuriste et un snack pita. Le Barbeton n’est pas très grand. Il faut parfois bouger sa chaise pour permettre aux garçons de débarrasser les tables. Ce qui fait que l’établissement se classe dans la catégorie des cafés calmes où l’on peut discuter. Le Barbeton est joli. L’association du sol en granit gris, du bar en béton (une réplique de la réception de l’immeuble à appartements marseillais La Cité radieuse, de l’architecte Le Corbusier) et de bois clair est très réussie.

Siamese tweelingen worden nog vaak op ongezonde wijze als een spectaculair curiosum opgevoerd. Theatermaker Tom Dupont gaat in zijn nieuwe jeugdvoorstelling voorbij aan dat soort spektakel en bekijkt de radicale lotsverbondenheid van zo’n tweeling als een metafoor.

(© I am Kat)

In zijn eigen land is Johannes Sigmond alias Blaudzun, een naam die hij bij een Deense wielrenner uit de jaren 1970 wegplukte, een fenomeen. Zalen verkoopt hij uit en dat zonder plat gedraaid te worden op de radio. Hier is de 38-jarige zanger met de grote bril en ravenzwarte haren weinig bekend, maar met de intense schoonheid van Heavy flowers, zijn derde album, kan dat veranderen.

If you fancy an evening wallowing in wonderful corny childhood nostalgia, then you just have to book a table at Les Fils à Maman, a cheerful, flashy little restaurant near Kasteleinsplein/place du Châtelain. It is run by three brothers, their female cousin, and some school friends. The walls are a single gigantic collage of Pac-Man, Chapi Chapo, the A-Team, Charlie’s Angels, the Muppets, James Dean, Super Mario, and plenty more. Here and there you can find old children’s books and toy tanks and the toilet walls are covered in the group’s class photographs and holiday snaps.

Le centre d’art Wiels présente ce week-end les sept lauréats du Prix Fernand Baudin 2011, qui récompense le livre d’art ou d’artiste le plus soigné, en en saluant aussi bien l’éditeur que le graphiste et l’imprimeur.

Lees de Nederlandse versie

L’un de ses membres compare Aka Moon au lotus, un autre à un noyau. Mais chaque fois, l’importance des racines est mise en évidence parce que ce sont elles qui permettent à la plante de continuer à fleurir, à grandir et à évoluer, depuis vingt printemps déjà. En cette année anniversaire, le groupe de jazz bruxellois se concentre sur ses fondements en tant que trio.

(© Matthieu Large)

La France représente l’une des forces mondiales du reggae depuis que le rythme jamaïcain a traversé l’Atlantique. L’un des groupes de la nouvelle scène de reggae hexagonale, Danakil, mélange avec aisance reggae et chanson française. Ils présenteront leur troisième album Échos du Temps à l’AB.

Avec Le Retour (2003) et Le Bannissement (2007), le Russe Andreï Zviaguintsev s’est fait une place dans le peloton de tête des réalisateurs majeurs du cinéma d’art et d’essai. S’il est vrai qu’Elena est un peu moins bluffant visuellement et moins monumental que ses deux premiers films, ce troisième long métrage frappe à peine moins fort.

Hoewel het een relatief nieuw project is, zijn Stephane Matten en Geert en Davy Standaert niet aan hun proefstuk toe. De voorbije jaren waren ze al actief onder de naam Marcus. Ze brachten onder die naam enkele singles en een album uit en gaven leuke feesten in Fuse. Live bouwden ze een hele reputatie op, met weinig moeite zetten ze een zaal in vlam. En dan kwam het idee om hun passie voor electro met old school acidtechno te versmelten. En kijk, Acid Invaders was geboren. Ze trokken met hun muziek naar Groot-Brittannië waar ze al snel voet aan de grond kregen. Plannen voor een album werden gesmeed, videoclips ingeblikt en optredens in Engeland en New York voorbereid. De eerste twee releases ‘Rave on kids’ en ‘Maffia never sleeps’ werden opgepikt door BBC Radio en XFM en doen alvast de nieuwsgierigheid naar hun debuut toenemen. Een album trouwens dat niet alleen op de klassieke acidtonen uit de jaren 1980 en ’90 voortborduurt, maar ook hedendaagse electroklanken à la Boys Noize en breaks op de wijze van Noisia toevoegt. Acid Invaders breekt zonder veel verpinken door de geluidsmuur en dat zul je geweten hebben. Hun concert in het Kultuurkaffee wordt voorafgegaan en opgevolgd door het online radioconcept Très chique dat ambient, chill out en trip hop mengt met future bass, nu-disco en electro. Klaar voor een feestje? Aciiiiiiiiiid! 

Événement phare du cirque contemporain à Bruxelles, le festival Pistes de lancement squattera divers lieux de la capitale : l’Espace Catastrophe, le Théâtre Varia, le Marni, la Maison des cultures de Molenbeek ou encore des chapiteaux à Koekelberg et sur la place Flagey.

Vanavond ontvangt Bonnefooi levende legende André Brasseur voor een uniek soloconcert. Brasseur, van opleiding klassiek violist en pianist, ontdekte tijdens zijn legerdienst begin jaren 1960 – hij was er actief als orkestleider – het elektrische orgel. Geïnspireerd door zijn idolen Jimmy McGriff en Jimmy Smith ging hij zelf aan de slag met de ‘multi-sound organ’ en creëerde zijn unieke geluid. Sinds zijn debuutsingle in 1963 componeerde Brasseur zo’n 400 nummers waaronder hits als ‘The duck’, ‘The kid’ en ‘Early bird’. Van die laatste verkocht hij 6 miljoen stuks. Gelijktijdig met het concert op dinsdag 20 maart opent in het café ook een tentoonstelling waarin Justin Segers, voorzitter van de André Brasseur-fanclub, hulde brengt aan de bijna vijftigjarige carrière van de befaamde toetsenist.

(© Gianni Motti)

Art and money. It has always been a tricky combination. The Italian artist Gianni Motti drew attention to the taboos about the subject in his “Funds Show” exhibition by hanging the budget allocated for his exhibition on the wall in the form of single-dollar bills. You can see a photograph of his stunt in “The Forfeiture of Money”, a group exhibition about both the physical and intangible manifestations of money.

(© Jane Sutton)

A statement like "I worked at Morgan Stanley, on the trading floor, for just over 13 years" sounds almost like an admission of guilt these days. The words are those of the Irish writer Aifric Campbell, whose recently published novel On the Floor was inspired by her experiences in the high-finance sector.

Twee jaar geleden deinde We Have Band met zijn melange van onstuimige punkfunk en funky eighties-pop mee op een bescheiden dancerevival waar ook gelijkgezinde bands als New Young Pony Club van profiteerden. Op zijn tweede album gooit het Britse elektropoptrio het roer niet drastisch om, maar beklemming en paranoia lijken zich door te zetten in hun universum.

(© Guy Kokken)

Nee, het nummer ‘Kinders in bedde’ gaat niet over hun eigen kinderen. “Eigenlijk zeggen we tegen de mensen: steek jullie kinderen nu maar in bed, want het echte werk gaat beginnen. ’t Hof van Commerce is terug.”

Sinds 2006 zet de KVS een uitwisselingsprogramma op tussen Belgische en Palestijnse kunstenaars. De kleine foto-expo’s van de Gentse Sander Buyck en de Palestijnse Yazan Khalili zijn daar een mooi voorbeeld van.

Lees de Nederlandse versie

After six years, Cis Bierinckx is stepping down as director of the Beursschouwburg, but not without setting his seal on the arts centre’s revival with a festival that bears his stamp and which explores the relationship between art and commitment.

Lees de Nederlandse versie

En 2007, la jeune chanteuse et actrice française Stéphanie Sokolinski, alias SoKo, décrochait un tube inattendu avec sa déclaration spontanée I’ll Kill Her. Autodéclarée morte 2009 (« SoKo is dead ») sur son profil MySpace, elle est de retour en 2012, avec un premier album et encore quelques écorchures à l’âme.

(© Saskia Vanderstichele)

Le passage piétonnier de la chaussée de Wavre, situé près de la place Jourdan, s’est longtemps résumé à une ruelle fantôme, installée là comme un prolongement artificiel. Peu à peu, des restaurants de plus en plus nombreux y tentent quand même leur chance, ce qui attire pas mal de monde, surtout en journée. 

Vous ne pourrez pas dire qu’on ne vous a pas prévenus ! Les récitals de la légende vivante Grigory Sokolov présentent toutes les caractéristiques d’une cérémonie sublime et romantique. Avec un grand prêtre sur la scène et les croyants en silence et en transe dans l’obscurité de la salle (la plupart du temps pleine à craquer).

Lees de Nederlandse versie

Iva Bittová is a highly unusual ambassador for Czech music. A singer and a violinist, her music is the result of a cross-fertilisation of folk, classical, and contemporary and is served up with a captivating stage presence and lots of guts. She is coming to the Molière to celebrate ten years of Muziekpublique.

Vergeet het Israëlisch-Palestijnse conflict en de spanningen in het Midden-Oosten, Israël is vooral een land waar mensen graag plezier maken en dansen. Dat meent Axum, een duo uit Tel Aviv dat aanzet tot vreugde en naastenliefde met een mix van dancehall, hiphop en invloeden uit mediterrane muziek.

Het is ons een raadsel waarom Lucas Belvaux zo makkelijk vergeten wordt als het over de grote Belgische regisseurs van vandaag gaat. Er zijn weinigen die een onderwerp met zo’n vaste hand fileren als de maker van Rapt en La raison du plus faible. De Belg noemt 38 témoins zijn anti-Simenon-film. “Simenon zei: begrijpen, niet oordelen. Ik zeg: begrijpen om te kunnen oordelen.”

Erik Van Looy, le réalisateur de Loft, n’est pas le seul à pouvoir signer le remake américain de son film. L’Islandais Baltasar Kormákur (Jar City) le précède. Espérons que Van Looy s’en sortira mieux. Contraband, remake de Reykjavík-Rotterdam où Kormákur tenait le rôle principal, est inutilement complexe, inutilement nerveux dans son style et inutilement banal.

You will need a large sheet of paper if you want to make a tick for every cliché you come across. And yet we find ourselves struggling to control the urge to praise this British horror film to the skies.

Johan P.H.G. Daenen est le scénographe attitré du metteur en scène flamand Jan Decorte. Il est également actif en tant qu’artiste plasticien. Un artiste productif, comme le prouve l’exposition que lui consacre actuellement la Jonas Gallery. Daenen réalise aussi bien des dessins que des peintures et des installations.

Lees de Nederlandse versie

For the AB’s Rewind series Wim Mertens is reprising At home – Not at Home, Vergessen, and Struggle for Pleasure, three of his albums from the early 1980s. The eleven compositions were to form the foundations of a colossal body of work in which chance and intuition have always played a central role.

(© M. Szypura)

The Compagnie Un loup pour l’homme is presenting its new show, Face Nord, at the Hallen van Schaarbeek/Halles de Schaerbeek. Performed by four individuals, this acrobatic movement theatre explores the limits of the body and looks at our relationships with the other.

(© Simon Frey)

Violons Barbares, made up of two violinists – a Mongolian and a Bulgarian – and a French percussionist, are not your normal world music trio. “We walk around carrying an ancient violin and with an iPod plugged into our ears.”

(© Saskia Vanderstichele)

Het Brusselse gezelschap De Parade viert zijn 25e verjaardag met de uitgave van een boek met negen toneelteksten van auteur en regisseur Rudi Meulemans, en de opvoering van een dertien jaar oud stuk rond Virginia Woolf op locatie in Hôtel Wielemans.

Grand connaisseur de l’histoire de la tradition picturale, Marcel Berlanger s’inscrit néanmoins pleinement dans l’époque contemporaine, en utilisant notamment la fibre de verre et la peinture à la bombe. Pour cette exposition, il part d’un lieu a priori antagoniste à ce que suggère le terme « Botanique » : le reg, une forme de désert rocheux.

(© Saskia Vanderstichele)

In hun thuisland weten ze na elf albums nog steeds niet goed hoe ze de muziek van dit alternatieve countrygezelschap uit Nashville moeten catalogiseren. Die klinkt afwisselend stroperig en virtuoos, heeft met de fluisterzingende bariton Kurt Wagner een atypische frontman en twijfelt tussen een gelaagd of net een naakt palet.

Thé Lau heeft op de nieuwe cd van The Scene enkele beschamende situaties van zich afgeschreven. Een persoonlijk en ambitieus songbook noemt hij Code. “Ook al blijft het Nederlands de voertaal, de concurrentie situeert zich op wereldschaal.”

Lees de Nederlandse versie

James Morrison is hot. His new album The Awakening went down like a cool beer on a hot festival day, and his concert at the AB on 9 March has been sold out for ages already.

Sprankel, alchemie, x-factor? Noem het hoe u wilt, maar er gebeurde iets als Marilyn Monroe met de camera flirtte. Het soort ‘iets’ dat je even de werkelijkheid doet vergeten en waarvoor we naar de cinema gaan. Over de actrice, het sekssymbool of de ongelukkige vrouw zijn al heel veel boeken geschreven, documentaires gedraaid, films gemaakt, songs geschreven. Binnen die massa heb ik wel een boon voor My week with Marilyn.

Dans l'AGENDA de cette semaine, on explore le désert au Botanique avec le peintre bruxellois Marcel Berlanger; on fête un carnaval entre joies et tristesses dans les cantons rédimés avec le comédien Serge Demoulin; et, trente ans après un tragique accident dans une salle de bain, on salue la performance de Jérémie Renier qui s'est magnifiquement glissé dans la peau de Cloclo.

In this week's AGENDA, a Mongolian, a Bulgarian, and a Frenchman enter a bar, and instead of telling a joke, they start rocking their Violons Barbares; four acrobats of Un loup pour l’homme explore the limits of their bodies; and Wim Mertens disturbs his own Rewind concert with some famous ringtones.

In de AGENDA van deze week viert het Brusselse theatergezelschap De Parade zijn 25e verjaardag én de schoonheid met een paar nachten in Hôtel Wielemans; neemt Willow op zijn epische postpunkdebuut We the young de onmacht en berusting van een generatie op de korrel; en schrijft een gretige Thé Lau een nieuw hoofdstuk aan het ambitieuze boek van The Scene.

Lees de Nederlandse versie

The work of the German artist Rosemarie Trockel is not easy to pigeonhole. Conceptual, postmodernist, feminist: none of those terms is adequate to describe her multifaceted oeuvre. It is actually that hybrid and intangible quality that she is out to achieve. As can be seen yet again in “Flagrant Delight”, the fine exhibition that Wiels is currently devoting to her.

Nøeuds de Raphaëlle Blancherie est troublant. En cours de création, nous en avons vu un extrait brut, dans son décor inachevé. Une poésie âpre et sensuelle. Deux filles errent dans un espace aux murs de béton. Parfois elles portent un imper, elles marchent, elles tombent, prennent le micro, fument et susurrent, elles font parfois la fête, s’infiltrent dans une robe de gala. Elles dansent et se déshabillent, s’échangent le personnage. Sur elles, un flot d’images et de mots va se déverser. On a aimé l’endroit où nous embarquent Raphaëlle Blancherie et Karine Jurquet. La pièce est née d’une performance dans un lavomatic bruxellois lors de la Nuit Blanche 2011. Le spectacle s’annonce multimédia et interactif, où les spectateurs pourront glisser leurs désirs. Nøeuds est une pièce qui plonge dans nos imbroglios intérieurs, ces « nœuds privés » où le clair-obscur remplace le long fleuve tranquille. Raphaëlle Blancherie est une excellente comédienne qu’on avait perdue de vue. Elle avait bifurqué dans une licence en psychologie clinique et des projets scéniques entre le théâtre et la psychologie. Nøeuds vient de ces expériences. Elle s’est intéressée à l’inconscient du dire, elle montre l’être humain empêtré dans ses propres enchevêtrements. Elle dit : « Regarder une œuvre, c’est toujours plonger dans des nœuds, les siens et ceux de l’autre, l’objet regardé ». Elle n’a pas tort. Ici, un personnage nous déverse une part du « feu » qu’elle a dans la tête. « Elle marche à l’intérieur d’un mal de tête, d’une nausée… » Une errance au creux de la vie.

“De piano is altijd mijn beste vriend geweest, maar ook mijn grootste vijand,” bekent Frederik Sioen. Dat besef lag aan de basis van Sioen., het lichtste en meest instinctieve album van de Gentenaar. “Nooit kwam ik dichter bij mijn eigen persoonlijkheid.”

There is no doubt about it: the choreographer Karine Ponties (of Cie Dame de Pic) has a knack of coming up with intriguing titles. In the wake of Holeulone and Humus Vertebra, she now presents Lamali Lokta, a contemporary choreography that draws on the imaginative world of drawing.

(© Saskia Vanderstichele)

Depuis les années 60, planant bien au-dessus des modes, Brigitte Fontaine, la reine autoproclamée des kékés, l’impératrice de l’underground français, fait rayonner son aura magnétique et son humour trash à travers ses écrits, ses albums, ses rôles au théâtre et ses apparitions (toujours mémorables) sur les plateaux de télé.

« Où vont les gens quand ils disparaissent de notre vie, de notre mémoire ? » : Kiss & Cry déroule cette question avec des doigts, des miniatures et un grand écran. Un spectacle-cinéma de la chorégraphe Michèle Anne De Mey et du réalisateur Jaco Van Dormael. Émotion garantie.